Günay Ümid - Sənsizliyin portreti

 

Sənsizliyin portreti

 

Otağın yaxasından asılan pəncərə

Yenə həzin-həzin titrədir küçə fənərlərini.

Peşmanlığını da götürüb

Skamyada oturan adamın

Öz yanında durmağa səbri catmır.

O, mənə özümü xatırladır.

 

Otaqda var-gəl edən səssizlik

Heç cür qovub cıxara bilmir

Sənsizliyi otaqdan....

Pərdənin qoynuna girən külək əsnədikcə

Rəqəmləri fırlanğıcında yelləyir saat.

 

Çarpayımda oturan yorğunluq

Başımı dizlərinə alıb "ya sus, ya da danışma" deyə

düyünləyir sozlərimi.

 

Gecə hisslərimdə gecələyir.

Gözlərim də

Qapaqlarını örtüb üstünə

Çoxdan yatıb...

Bircə yuxum oyaqdı,

Səni mənə gətirsin deyə.

 

 

Onda

 

Onda...

hələ heç nə kəsmirdi ağlım...

Kiçik evciklərimiz vardı;

ürəyimiz boyda ucsuz-bucaqsız...

uşaqlıgımın tavanı alın yazım idi,

doşəməsi həsir.

 

Qollarını yelləncəklə bağladığımız

tut agacının kölgəsində

sac qutabı bişirərdi nənəm...

Babamı gəzdirən əlağacını

onda babam gəzdirərdi...

nənəm qoxuyardı təndir çörəkləri.

Onda belə rəngsiz deyildi

Həyatımdakı fon.

Onda belə bərkdən susmamışdı

qarajdakı qrammofon.

 

Şəhər uşaqlarıydıq...

Onda günəşə bərabər gülümsəyirdik,

dərisini günəş qaraltmış,

qır çeynəyən kənd uşaqlarıyla...

Novruz axşamlarında

şamların isığı yetərdi sevincimin

gözünü qamaşdırmağa.

Onda ölüm qoxumamışdı babamın nəfəsi,

onda sınmamışdı uşaqlığımın səsi.

Onda kürt yatmamışdı toyuq

Nənəmin saçında.

Onda kəsilməmişdi

Kötüyündə odun doğranan tut agacı da...

Onda hələ heç nə kəsmirdi ağlım...

dəcəl olmağım xatirəyə dönməmişdi

alnımdakı çapıqda.

 

Qafiyə xətası və...

Əllərim…
Rəngsiz…
Qafiyyəsiz xatrlayırdı
Ovuclarımın Alın yazısını…

Gözdən itənəcən
baxmışdı arxanca əllərim.
Kövrəlmişdi yay yağışının
torpaq qoxulu gedişinə…
Pəncərədə nəfəsimin üstünə
darıxmağın rəsmini çəkmişdi-
cırmaq-cırmaq…
Yumruq olmağı öyrənmişdi-
barmaq-barmaq…

Sığal olmuşdu
təqvimlərin rəqəm yaddaşına…
Savab olmuşdu günahlarıma,
çətir olmuşdu göz yaşlarıma,
qılınc olmuşdu hisslərimə,
qalxan olmuşdu tənələrə,..
Əllərim
pərdə olmuşdu qorxularıma,
kabus olmuşdu qandal yuxularıma…

Ana olmuşdu,
ata olmuşdu,
övlad olmuşdu,
yar olmuşdu,
qabar olmuşdu ...

Əllərim
qadın olmuşdu ,
doğman olmuşdu,
yadın olmuşdu…
Hər şey olmuşdu,
təkcə
xoşbəxt ola bilməmişdi əllərim…